Spotkania w plenerze

2020-07-08

Kategoria:

są dedykowane tym z Was, którzy cenią obcowanie z naturą, co sprzyja wyciszeniu i kontaktowi z sobą. Taka sesja może być alternatywą dla spotkań w gabinecie. Możemy iść na spacer, do lasu lub do parku.
Napisz do mnie jeśli ta forma odpowiada Ci najbardziej. Ustalimy miejsce i czas spotkania.

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

spodobał Ci się artykuł? Podaj go dalej

cztery komfortowespotkania

Spotkania w plenerze

Spotkania u mnie

Spotkania u ciebie

Spotkania online

Socialmedia

natural._flow

Spotykam się w sobie ze wszystkim. W procesach d

Spotykam się w sobie ze wszystkim.

W procesach do których sama się stawiam zarzucam sieć i często nie wiem, co w nią złapie.

Przyglądam się z czego jest utkana, zatrzymuję się jakbym złapała samą siebie.

W tym zatrzymaniu jest ruch, prowadzi mnie do głębszego doświadczania. Jak mi się tu oddycha, czy mogę, czy ciało się zaciska, zamiera, czy chce znaleźć bezpieczną odległość?

Dochodzę do nieuświadomionego, odczuwam jaka jest tam dla mnie wiadomość.

Dociera do mnie, że wszystko co przychodzi potrzebuje uwagi, uznania, mojego bycia jakbym tylko ja mogła przynieść ukojenie obolałym częściom.

Dostrzegam swój opór, lęk.

Oddycham i sprawdzam co ja tutaj mogę na teraz?
Ile zdołam w tym miejscu na ten czas?

Jak na samo zauważenie tego, co ciężkie zareaguje moje ciało, jak się będą miały moje emocje, gdy je zobaczę i będę na nie jedynie patrzeć, by za chwilę odwrócić się do tego, że pies przyszedł polizać mnie po twarzy.

Nie wszystkim kochani musimy się zajmować na raz by od razu poczuć, że życie się odmienia i odpadają ciężary jak ch*ujowo położone kafelki.

Można być przy sobie trzeźwo obecną/ym pomimo ciężkości i jednocześnie pozwalać by jedna chwila w naszym życiu odmieniała wszystko. W takim byciu przy sobie dojrzewa się w tej relacji, którą budujemy ze sobą. Budujemy ją przez całe życie i wcale nie chodzi o to by osiągnąć stan ujarania miłością. Chodzi o to by ze sobą być trzeźwo, tak jak potrzeba, zejść na ziemie w tej chwili, bez zaganiania siebie w jakieś rozbujane stany duchowych uniesień.

Ważne żeby odkrywać, że możemy sięgać po coś co nas podniesie na chwilę z podłogi, postawi do życia w poczuciu, że mamy o co się oprzeć.

Sprawdzaj o co potrzebujesz się opierać kiedy robi się za trudno.

Oparcie można poczuć gdy odpowiadamy na swoje potrzeby.

Może to będzie o tym, że teraz łatwiej będzie poczuć coś trudnego gdy zrobi się kilka kroków w tył, złapie się w tym dystansie ostrość w swoim oddechu, poczuje oparcie na plecach stojąc pod ścianą. Takie to teraz może być.

Tutaj można nabierać siły i sprawdzać, na ile pojawia się gotowość by podejść bliżej. W niemocy odzyskujemy swoje siły.
Ciąg dalszy ⬇️

Sprawdź czy nie czekasz na inne życie, na inn

Sprawdź czy nie czekasz

na inne życie,
na inną/ innego siebie,
na innych ludzi wokół,
na lepsze czasy,
na słońce,
na weekend,
na koniec tego cholernego dnia, na ratunek,
na dobre,
na cud,
na miłość,
na mannę z nieba,
na: "jeszcze będę szczęśliwa/szczęśliwy."

Sprawdź gdzie jesteś w tym,
ile w tym zgody na Ciebie,
ile czucia do żywego,
ile prze-czekania,
ile trzymania siebie na dystans, ile niewyrażonego,
ile nie przyjętego bólu,
ile nie bycia.

Jakkby wciąż było za mało, nie dość, jakbyś nie zasługiwał/a na radość z siebie, na zajęcie własnego miejsca i przynależenie do niego już.

Czy wolno Ci się sobą ucieszyć?

Świat Ci już dawno powiedział: "tak".

Jesteś tutaj, to nie sen, obudź się do życia.

Pooddychaj do niego takim jakie jest.

Otwórz wszystkie okna, wpuść światło do środka.

Zobacz tę zwyczajność.

Codzienne migotanie świateł w mozaikach emocji.

Tyle obrazów, tyle dźwięków.

Wykonaj gest w ich stronę, otwórz oczy.

Poczuj jak to życie przejawia się w Tobie.

Takie to jest - dar doświadczania wszystkiego.

Oddychaj. Czujesz?

Zapraszam do popatrzenia głębiej na swoje, na bycie sobą- czy już możesz?

Do zobaczenia gdzieś w przestrzeni.

Z otwartym sercem,
Agnieszka Dobrowolska.

Żywa energia we mnie przepływa jak woda i wlewa

Żywa energia we mnie przepływa jak woda i wlewa się w szczeliny pęknięć i otarć.

Tam gdzie są gładkie miejsca i porowate, bolące jak stłuczona dupa i zranione serce wlewa się we wszystkie zagięcia i pulsuje.

Żywa energia przychodzi z u-wagą i przedziera się przez warstwy zastałych uczuć, opuszczonych jak domy, w których kiedyś toczyło się życie.

Żywa energia nie tworzy tajemnic, odkrywa je w ciszy, wszystkie znamiona prawdy znajdują swoje miejsce, w uznaniu.

Żywa energia przynosi klarowność tam, gdzie można wyrazić swoje żeby nie naruszać własnych granic.

Żywa energia zasiewa kwiaty, przycina je i pielęgnuje, dogląda tej łąki w ciele, umyśle i duszy.

Żywa energia zwalnia jak pies, który po dzikim bieganiu kładzie się w trawie i oddycha.

Żywa energia pulsuje w ruchu, który przynosi nieustanną zmianę, niebo jest niezmiennie a obrazy na nim stale się tworzą.

Żywa energia nas prowadzi by dotykać wszystkich poruszeń w sobie i tworzyć obrazy pełne głębi na płótnie życia.

Z tak wielu połączeń jesteśmy tutaj, z tak wielu historii zastojów, walki, cierpienia, oddania, miłości, odwagi, nie sposób się przed tym nie pokłonić, w każdym z nas płynie żywa energia wielu.

Wyobraź sobie swoich rodziców, dziadków, pradziadków, tych którzy byli przed Tobą i poczuj te słowa:

To dzięki Wam jestem. Tutaj, w moim biciu serca Wy wszyscy zajmujecie szczególne miejsce, gdyby nie Wasze losy, mnie by nie było, historie Waszych przeżyć zapisane na mojej karcie życia, nie byłam/em tu pierwsza/y, wyrastam z Waszych korzeni, rozkwitam jak kwiat życia przekazanego dalej, przekazanego i mi i ja z Was, serce z serca, z miłości, która miała swój początek w żywej energii, potężnej pięknej siły, którą dzisiaj, teraz wolno mi czuć, będę czerpać z tego źródła na waszą radość, z Miłością do Was, do mojego rodu, do mojego życia.

Może poczujesz szczególne połączanie z kimś, za kim tęskni Twoje serce, jakby to było z taką miłością iść do swojego życia i żyć najpiękniej jak można?
Głębokich wglądów, do zobaczenia gdzieś na drodze ku Sobie.

Czy w swoim procesie jesteśmy dorośli? Dorosły

Czy w swoim procesie jesteśmy dorośli?

Dorosły ma gotowość patrzeć na to, co bolesne i towarzyszyć bez oceny.

Dorosły nie lawiruje, nie ukrywa, nie udaje, nie bierze odpowiedzialności tylko za to co wygodne, ale za całość.

Jeśli więc przyjdzie coś trudnego czy my jako dorośli do tego stajemy czy wycofujemy się jak dzieci, którym nie udzielono głosu?

Proces wymaga trzeźwej obecności.

Możemy tego nie znać jeśli nikt nigdy nam w pełni nie towarzyszył, ale możemy się tego uczyć stale. To nie jest łatwe, ale warte, każdego oddechu.

Móc powiedzieć wprost co tutaj dla mnie jest ważne, nie kisić w sobie, to pozwalać sobie na zabieranie głosu. W tym nie ma czekania na pozwolenie to jest ta różnica kiedy byliśmy mali byliśmy uciszani, teraz jako dorośli sami ustanawiamy kiedy mówimy i to jest odpowiedzialność za siebie.

My już nie musimy sobie dopowiadać historii, nie musimy czekać aż ktoś nam coś da, zapewni, potraktuje wedle naszych potrzeb chociaż o nich często nie mówimy. My możemy mówić, zgłaszać swoje: "nie zgadzam się", "nie zrobię tego", "nie". Jeśli tego nie robimy a zostajemy z żalem, ze złością, z poczuciem odrzucenia to ile tak naprawdę mamy lat?

Tam trzeba zajrzeć i poczuć jaki rozpościera się obraz w tych wewnętrznych interpretacjach, czy to nas w ogóle interesuje, czy jesteśmy w pozycji pokrzywdzonych bo szukamy odpowiedzialnych sami nie odpowiadając za siebie?

I nie to nie jest łatwe bo w większości jesteśmy z tej samej szkoły przetrwania, w której walczymy o przynależenie tracąc siebie, swoją autentyczność.

Często zamiast zająć się tym, co wybrzmiewa jakimś ciężarem szukamy tego, kto nas w nim "umieścił", kto nam to zafundował, kto nam "zgotował" taki los.

To tak naprawdę jeszcze mocniej uderza w nas. Gdybyśmy mogli poczuć co nam to robi na głębokim poziomie okazało by się, że my mali jesteśmy kompletnie sami, wciśnięci w kąt bo nikt nie zajmuje się tym, co w istocie ważne. Nie ma tutaj dorosłego, który by objął z u-Ważnością ból tego dziecka, który głęboko w nas czeka aż w końcu ktoś się nim zajmie, przytuli i powie: już jestem, jestem tu z Tobą, zostaję, jesteś w moim sercu.

Także spójrz na co nie chcesz patrzeć gdy bardziej zajmuje Cię ⬇️

Pokaż więcej Śledź nas na Instagramie

do góry